HENRYK WIELICZKO

HENRYK WIELICZKO (1922-1949) „Lufa”, nazwisko konspiracyjne- Henryk Myszkowski; żołnierz V i VI Brygady Wileńskiej (AK-AKO) Urodzony w Wilnie 18.08.1922r. W czerwcu 1943 rozpoczyna swa działalność jako żołnierz AK w Obwodzie Postawskim. Trzy miesiące później trafia do oddziału „Zapory” (kpt. Wincentego Mroczkowskiego), stanowiącego pozostałość oddziału „Kmicica” wciągniętego w zasadzkę i rozbitego przez partyzantkę sowiecką. Następnie żołnierz w 1. komp. Szturmowej V Brygady Wileńskiej AK. Brał udział w bitwie z Niemcami 31.01.1944 pod Worzianami oraz w bitwie z partyzantką sowiecką 02.02.1944 pod Radziuszami. Po rozbrojeniu przez Sowietów został skierowany do 6. zapasowego batalionu II Armii LWP w Dojlidach Górnych k. Białegostoku, skąd w październiku 1944 zdezerterował. Razem z por. Leonem Lechem Beynarem „Nowiną” i kpr. Zdzisławem Badochą „Żelaznym” dołączył do oddziału mjr. Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki” znajdującego się w Obwodzie Bielsk Podlaski. Zastępca dowódcy 4. szwadronu w odtwarzanej na Białostocczyźnie V Brygadzie Wileńskiej (AKO). Po jej rozwiązaniu 07.09.1945 od grudnia należy do patrolu dywersyjnego brygady odtwarzanej na Pomorzu Gdańskim. Od stycznia 1946 dowódca zespołu dywersyjnego brygady, organizator i wykonawca akcji ekspropriacyjnej na wagon pocztowy pod Białogardem 11.01.1946, w wyniku której skonfiskowano ponad 100 tys. złotych. Dwa miesiące później organizuje przerzut żołnierzy Brygady z Białostocczyzny na Pomorze Gdańskie. Dowódca pierwszego patrolu leśnego brygady w Borach Tucholskich. Tam i na obszarze Warmii i Mazur oraz Białostocczyzny, wraz z kilkunastoma partyzantami, rozbroił kilkanaście posterunków milicji, stoczył kilka udanych z grupami operacyjnymi UBP, KBW i MO, zabił kilkunastu funkcjonariuszy i agentów UBP. W okresie       od sierpnia 1946 do października 1946 ochraniał „Łupaszkę” w trakcie jego powrotu na Białostocczyznę. Następnie w listopadzie dołączył do działającej na Podlasiu VI Brygady Wileńskiej, w skutek niemożności skontaktowania się z pozostałymi szwadronami brygady, działającymi cały czas na terenie Borów Tucholskich. Urlopowany okresowo z powodu śmiertelnej choroby ojca w czerwcu 1948. Podczas drogi powrotnej do oddziału aresztowany na stacji kolejowej w Siedlcach 23.06.1948. Skazany przez WSR w Lublinie w trybie doraźnym 24.02.1949 na karę śmierci, rozstrzelany 14.03.1949 na Zamku w Lublinie. Odznaczony 15.08.1945 Krzyżem Walecznych, w uzasadnieniu wniosku napisano : „W każdej akcji świeci przykładem odwagi i bohaterstwa żołnierzom”.